انواع بخیه جراحی
هرآنچه باید درباره انواع نخ بخیه جراحی بدانید
نخ بخیه جراحی ابزارهای پزشکیای هستند که پزشکان و جراحان برای بستن زخمها از آنها استفاده میکنند. بسته به شرایط بیمار، پزشک از تکنیک و مادهی مناسب بخیه جراحی برای بستن زخم یا بریدگی استفاده خواهد کرد.
نخ های بخیه جراحی برای بستن زخمهای پوست یا بافتهای دیگر بدن توسط پزشک به کار میروند. زمانی که پزشک زخمی را بخیه میزند، از سوزنی که به یک نخ متصل است استفاده میکند تا زخم را بدوزد. مواد مختلفی برای بخیهزدن وجود دارد و پزشک بسته به نوع زخم یا نوع عمل جراحی، مادهی مناسب را انتخاب میکند.
انواع بخیه جراحی
بخیهها از چند منظر قابل تقسیمبندی هستند:
-
قابلیت جذب :
- بخیههای قابل جذب نیازی به کشیدن یا برداشتن ندارند، زیرا آنزیمهای طبیعی بدن آنها را به مرور زمان تجزیه میکنند.
- بخیههای غیرقابل جذب باید توسط پزشک در زمان مناسب برداشته شوند یا در برخی موارد به صورت دائمی در بدن باقی میمانند.
-
ساختار نخ بخیه جراحی :
- تکرشتهای (Monofilament): فقط از یک نخ تشکیل شدهاند. این نوع بخیهها راحتتر از بافت عبور میکنند.
- بافتهشده (Braided): از چند نخ ریزتر که با هم بافته شدهاند تشکیل میشوند. این نوع استحکام بیشتری دارد، اما احتمال عفونت در آن بیشتر است.
-
جنس نخ بخیه جراحی :
- بخیهها میتوانند از مواد طبیعی یا مصنوعی ساخته شده باشند. البته چون همه بخیهها استریل میشوند، این دستهبندی در عمل اهمیت چندانی ندارد.
برای آشنایی با انواع پنسهای پزشکی می توانید مقاله “انواع پنسهای پزشکی” را مطالعه نمایید.
انواع بخیههای قابل جذب
- Gut (رودهای): بخیهای طبیعی و تکرشتهای است که برای ترمیم زخمهای بافت نرم داخلی استفاده میشود. مناسب برای جراحیهای قلبی یا مغزی نیست. این نوع بخیه واکنش شدیدتری در بدن ایجاد میکند و احتمال ایجاد اسکار یا جای زخم در آن بیشتر است. معمولاً فقط در جراحیهای زنان استفاده میشود.
- PDS (پلیدیاکسانون): بخیهای مصنوعی و تکرشتهای که برای ترمیم انواع زخمهای بافت نرم، مانند بستن شکم یا جراحی قلب در کودکان مناسب است.
- MONOCRYL (پلیگلیکاپرون): این بخیهی مصنوعی و تکرشتهای برای ترمیم عمومی بافت نرم کاربرد دارد و در جراحیهای قلب و مغز استفاده نمیشود. اغلب برای بستن پوست به صورت نامرئی بهکار میرود.
- Vicryl (پلیگلاکتین): بخیهای مصنوعی و بافتهشده که برای ترمیم بریدگیهای دست یا صورت مناسب است، اما نباید در جراحیهای مغز یا قلب استفاده شود.
برای آشنایی با انواع گوشی های پزشکی می توانید مقاله ” بررسی انواع گوشی طبی “ را مطالعه نمایید.
انواع بخیههای غیرقابل جذب
این نوع بخیهها معمولاً برای ترمیم بافت نرم، از جمله در جراحیهای مغز و قلب استفاده میشوند:
- Nylon (نایلون): بخیهای با ساختار طبیعی و تکرشتهای.
- Polypropylene (Prolene): بخیهای مصنوعی و تکرشتهای.
- Silk (ابریشم): بخیهای طبیعی و بافتهشده.
- Polyester (Ethibond): بخیهای مصنوعی و بافتهشده.
تفاوت بخیه و دوخت (stitches)
اصطلاحات “بخیه” و “دوخت” اغلب به جای هم استفاده میشوند، اما تفاوتی مهم بین آنها وجود دارد:
- بخیه (suture): به خود ابزار پزشکی (نخ و سوزن) گفته میشود.
- دوخت (stitching): به تکنیکی گفته میشود که پزشک برای بستن زخم استفاده میکند.
انتخاب نوع بخیه جراحی و تکنیکهای بخیهزدن
ضخامت نخ بخیه جراحی با سیستم عدد و حرف “O” مشخص میشود. هر چه عدد بزرگتر باشد، نخ نازکتر است. مثلاً نخ 5-0 از 2-0 نازکتر است. سوزنی که نخ به آن متصل است میتواند ویژگیهای مختلفی داشته باشد، از جمله اندازه و لبهی برنده یا غیر برنده. سوزنهای بزرگتر سطح بیشتری از بافت را در هر بار بخیه میزنند، اما سوزنهای کوچکتر احتمال ایجاد جای زخم را کاهش میدهند.
برخی از رایجترین تکنیکهای بخیهزدن عبارتاند از:
بخیه پیوسته (Continuous)
از یک نخ بخیه جراحی بلند برای چندین بخیه استفاده میشود. این روش سریع و مستحکم است، چون فشار به طور یکنواخت در طول بخیه پخش میشود.
بخیه منقطع (Interrupted)
برای هر بخیه جراحی از نخ بخیه جداگانهای استفاده میشود و در پایان گره زده میشود. اگر یکی از بخیهها پاره شود، بقیه بخیهها همچنان زخم را نگه میدارند.
بخیه عمیق (Deep)
این بخیهها زیر لایههای پوست و بافت قرار میگیرند. ممکن است پیوسته یا منقطع باشند و معمولاً برای بستن لایهی فاسیال (لایه بافتی بین عضلات) استفاده میشوند.
بخیه پنهان (Buried)
گره نخ در داخل زخم قرار میگیرد. این بخیهها معمولاً برداشته نمیشوند و برای بخیههای ضخیم در نواحی عمیق بدن استفاده میشوند.
بخیه کیسهای (Purse-string)
نوعی بخیه جراحی پیوسته است که دور یک ناحیه زده میشود و در انتها مانند کیسه جمع میشود. مثلاً در روده برای بستن محل قرارگیری ابزار دوخت دستگاهی استفاده میشود.
بخیه زیرپوستی (Subcutaneous)
در لایه میانی پوست (درم) زده میشود. بخیهها به صورت خطی و موازی با زخم قرار میگیرند و در دو سر زخم محکم میشوند.
برداشتن نخ بخیه جراحی
زمان برداشتن بخیه بستگی به محل زخم دارد. طبق راهنمای پزشکان خانوادهی آمریکا مدت زمان لازم برای برداشتن نخ بخیه می تواند مطابق زیر باشد:
- پوست سر : ۷ تا ۱۰ روز
- صورت : ۳ تا ۵ روز
- قفسه سینه یا تنه : ۱۰ تا ۱۴ روز
- بازوها : ۷ تا ۱۰ روز
- پاها : ۱۰ تا ۱۴ روز
- دست یا پا : ۱۰ تا ۱۴ روز
- کف دست یا کف پا : ۱۴ تا ۲۱ روز
برای برداشتن بخیه، ابتدا محل ضدعفونی میشود. سپس یک سر نخ گرفته میشود و تا جای ممکن نزدیک پوست بریده میشود. نخ بهآرامی از پوست بیرون کشیده میشود.
برای آشنایی با دستگاه اتوسکوپ می توانید مقاله ” آشنایی با دستگاه اتوسکوپ “ را مطالعه نمایید.
بخیه در استخوانها
ممکن است اصطلاح “بخیه” را در مورد استخوانها هم شنیده باشید. در واقع، محلهایی که استخوانهای جمجمه به هم میرسند نیز “بخیه” (suture) نام دارند. این نواحی در زمان رشد کودک اجازه میدهند که جمجمه بزرگتر شود و بعداً به هم جوش میخورند. این نوع بخیه با بخیههای جراحی که پزشک برای بستن زخم استفاده میکند متفاوت است.
خلاصه آنچه باید درباره انواع نخ بخیه جراحی بدانید
بخیه جراحی توسط پزشک برای بستن زخمها و بریدگیها به کار میروند. انواع مختلفی از نخها و تکنیکها وجود دارند که بسته به محل زخم، نوع عمل و شرایط فردی انتخاب میشوند. قبل از عمل جراحی، اگر درباره بخیهها نگرانی یا سوالی دارید، حتماً با پزشک خود صحبت کنید.برای کسب اطلاعات بیشتر و خرید آنلاین انواع کالاهای پزشکی، با کارشناسان شفا۲۴ تماس بگیرید.
